W jaki sposób pracujemy?

    Nasza praca opiera się na przekonaniu, że edukacja i terapia dzieci neuroatypowych są procesem, który zaczyna się i rozwija w relacji, a nie w metodzie, programie czy technice.

    Punktem wyjścia jest dla nas rozumienie neurobiologicznych podstaw funkcjonowania dziecka oraz świadomość, że uczenie się, komunikacja i rozwój są możliwe wtedy, gdy układ nerwowy doświadcza poczucia bezpieczeństwa, przewidywalności i bycia w kontakcie z drugim człowiekiem. Dlatego odpowiedzialność szkoły postrzegamy przede wszystkim jako odpowiedzialność za środowisko, które nie przeciąża, nie przyspiesza na siłę i nie wymaga ponad możliwości dziecka, lecz stabilizuje, porządkuje i wspiera jego naturalną gotowość do bycia w świecie. Pracujemy w modelu całościowym, w którym edukacja i terapia nie są oddzielnymi obszarami, lecz przenikają się w codziennym doświadczeniu ucznia.

    Nie łączymy mechanicznie różnych metod, lecz budujemy spójny sposób pracy oparty na jasno określonych wartościach, takich jak relacja, uważność, podmiotowość ucznia oraz partnerska współpraca z rodziną. W centrum zawsze znajduje się dziecko, jego tempo, jego aktualne możliwości oraz jego prawo do autonomii i realnego wpływu na własny proces uczenia się. Fundamentem naszej codziennej pracy jest wspieranie regulacji układu nerwowego uczniów, ponieważ to właśnie ona stanowi warunek uczestniczenia w zajęciach, podejmowania wysiłku poznawczego i wchodzenia w relacje.

    Organizacja dnia szkolnego, sposób planowania aktywności, aranżacja przestrzeni oraz styl pracy dorosłych podporządkowane są wzmacnianiu poczucia bezpieczeństwa i współregulacji, a nie maksymalizacji bodźców czy sztywnemu realizowaniu treści programowych.

    Dzień szkolny ma swój rytm, który uwzględnia potrzebę przerw, regeneracji oraz elastycznego reagowania na zmiany w stanie emocjonalnym i sensorycznym uczniów. W praktyce oznacza to świadome projektowanie środowiska sensorycznego z możliwością regulowania natężenia światła, dźwięku oraz przestrzeni osobistej dziecka, planowanie aktywności w sposób elastyczny i uważny na sygnały płynące od ucznia oraz stosowanie strategii wspierających regulację, takich jak praca z oddechem, ruch proprioceptywny, rytm, muzyka czy kontakt z naturą. Elementy te nie funkcjonują jako oddzielna forma terapii, lecz są naturalną częścią codziennego procesu edukacyjnego i przygotowują dziecko do uczenia się, bycia w grupie i podejmowania wyzwań na miarę jego możliwości.

    Pracujemy w podejściu humanistycznym, które zakłada, że zachowania trudne są formą komunikatu o stanie układu nerwowego i niezaspokojonych potrzebach, a nie problemem do wyeliminowania. Takie rozumienie, spójne z podejściem opartym na regulacji emocji oraz Porozumieniu bez Przemocy, pozwala nam reagować z empatią, ciekawością i gotowością do szukania przyczyn, zamiast kontroli i kar. Znajduje to odzwierciedlenie w indywidualnych programach edukacyjno terapeutycznych oraz planach pomocy psychologiczno pedagogicznej, tworzonych zgodnie z obowiązującym prawem oświatowym, które w naszej szkole są realnym narzędziem wspólnej pracy zespołu, a nie jedynie formalnym obowiązkiem.

    Dużą wagę przywiązujemy do spójności oddziaływań, dlatego dbamy o wspólny język całego zespołu, regularne spotkania superwizyjne oraz stałe podnoszenie kompetencji w obszarze neurobiologii autyzmu, regulacji emocji i komunikacji wspierającej.

    Równie ważna jest dla nas partnerska współpraca z rodzinami uczniów, które traktujemy jako ekspertów od swoich dzieci, zapraszając do dialogu, wspólnego planowania i dzielenia się perspektywą. Wierzymy, że fundamentem wychowania i edukacji pozostaje bliskość, relacja i wspólne uczestniczenie w świecie, w którym chcemy żyć, a szkoła może być miejscem, w którym dziecko doświadcza przynależności i realnego wpływu na swoje codzienne życie.