Nasza misja

Misja i wizja naszej szkoły

Misja

    Szkoła Podstawowa Specjalna „Nasze Miejsce” powstaje z potrzeby tworzenia bezpiecznej, wspierającej i uważnej przestrzeni dla dzieci w spektrum autyzmu oraz dzieci złożonymi potrzebami rozwojowymi. Jej misją jest towarzyszenie każdemu uczniowi w indywidualnej drodze edukacyjnej i życiowej, z poszanowaniem jego tempa, stylu uczenia się oraz sposobu doświadczania świata.

    Szkoła tworzy środowisko oparte na relacjach, empatii i komunikacji, w którym proces edukacyjny naturalnie łączy się z działaniami terapeutycznymi, a rozwój poznawczy pozostaje w równowadze z rozwojem emocjonalnym, społecznym i sensorycznym. Uznajemy, że każde dziecko ma prawo czuć się ważne, zauważone i rozumiane oraz doświadczać realnego wpływu na swoje codzienne funkcjonowanie i uczenie się.

Wizja

    „Nasze Miejsce” to kameralna szkoła relacyjna, w której edukacja jest procesem wspólnego odkrywania świata, a nie jedynie przekazywaniem treści programowych. Dążymy do tworzenia przestrzeni, w której dziecko doświadcza sensu uczenia się, czuje się akceptowane i wspierane, a jednocześnie stopniowo rozwija umiejętność komunikacji, samoregulacji i budowania relacji z innymi.

    Szkoła opiera swoje działania na partnerskiej współpracy z rodzinami, specjalistami oraz lokalną społecznością, wychodząc z założenia, że rozwój dziecka zawsze odbywa się w sieci relacji, a spójne i wspólne działania dorosłych wzmacniają jego poczucie bezpieczeństwa i stabilności. Rodzice są dla nas ważnymi partnerami i ekspertami od swoich dzieci, a szkoła pełni rolę miejsca dialogu, w którym wspólnie poszukuje się rozwiązań odpowiadających na realne potrzeby ucznia.

    „Nasze Miejsce” dąży do bycia ośrodkiem nowoczesnej myśli pedagogicznej w regionie, łącząc elementy podejścia Montessori, edukacji sensoryczno artystycznej oraz współczesnych metod wspierania osób w spektrum autyzmu w spójny, całościowy model pracy oparty na wartościach humanistycznych.

    Jako przyszła dyrektorka szkoły specjalnej postrzegam edukację i terapię uczniów neuroatypowych jako proces głęboko relacyjny, zakorzeniony w rozumieniu neurobiologicznych podstaw funkcjonowania dziecka, jego godności, prawa do autonomii oraz realnego wpływu na własny rozwój. Odpowiedzialnością szkoły jest tworzenie takiego środowiska, które nie przeciąża układu nerwowego, lecz go stabilizuje i umożliwia uczenie się w poczuciu bezpieczeństwa i przewidywalności. Całościowy model, który chcę wdrażać, nie polega na mechanicznym łączeniu metod terapeutycznych, lecz na spójnym systemie wartości, w którym kluczowe znaczenie mają relacja, uważność, podmiotowość ucznia oraz współpraca z rodziną.

    Fundamentem tego podejścia jest wspieranie regulacji układu nerwowego uczniów, ponieważ to właśnie ona stanowi warunek uczenia się, komunikacji i budowania relacji. Organizacja dnia szkolnego, przestrzeń edukacyjna oraz styl pracy dorosłych podporządkowane są wzmacnianiu poczucia bezpieczeństwa, przewidywalności i współregulacji, a nie maksymalizacji liczby bodźców czy sztywnemu realizowaniu programu.

    W praktyce oznacza to świadome projektowanie środowiska sensorycznego, z możliwością regulowania światła, dźwięku i przestrzeni osobistej ucznia, elastyczne planowanie aktywności z uwzględnieniem rytmu dnia i potrzeby przerw regeneracyjnych oraz stosowanie strategii regulacyjnych takich jak praca z oddechem, ruch proprioceptywny, rytm, muzyka czy kontakt z naturą. Działania te nie funkcjonują jako oddzielna terapia, lecz stanowią integralną część codziennego procesu dydaktycznego i wspierają gotowość ucznia do uczestniczenia w zajęciach.

    Humanistyczne podejście do edukacji w szkole specjalnej zakłada także, że zachowania trudne są formą komunikatu o stanie układu nerwowego i niezaspokojonych potrzebach, a nie problemem wymagającym eliminacji. Takie rozumienie, spójne z podejściem opartym na regulacji emocji oraz Porozumieniu bez Przemocy, pozwala nauczycielom i terapeutom reagować z empatią i ciekawością, zamiast kontroli. Znajduje to odzwierciedlenie w indywidualnych programach edukacyjno terapeutycznych oraz planach pomocy psychologiczno pedagogicznej, tworzonych zgodnie z obowiązującymi rozporządzeniami Ministerstwa Edukacji Narodowej, które w naszej szkole są realnym narzędziem pracy zespołu, a nie wyłącznie formalnym dokumentem.

    Istotnym elementem całościowego modelu jest spójność oddziaływań, dlatego szczególny nacisk kładziemy na wspólny język zespołu, regularne spotkania superwizyjne, szkolenia z zakresu neurobiologii autyzmu, regulacji emocji i komunikacji wspierającej, a także na partnerską współpracę z rodzinami uczniów.